Subjonctif koniunkcje

Artykuł jest kontynuacją części 3 n/t sposobów omijania konieczności używania Subjonctif.

Subjonctif + koniunkcje, czy innymi słowy spójniki. Kiedy już przebrniemy przez główną zmorę wszystkich uczących się francuskiego jako języka obcego, okazuje się, że w tej grze pojawia się na horyzoncie kolejny “boss” do pokonania, a mianowicie konstrukcje, które ze względu na obecnych pewnych spójników, i zupełnie bez zauważalnego związku z tym, co znajdujemy w części 2, wymagają trybu Subjonctif.

Jak to może wyglądać w praktyce? Ponownie, zacznijmy od analogii do języka polskiego ze zdaniem następującym :

Nauczę się francuskiego, to będę mógł rozmawiać z Francuzami.

FAKT 1 + FAKT 2

Dwa logicznie powiązane ze sobą fakty dotyczące przyszłości są tu po polsku zwyczajnie wyrażone… czasem przyszłym (nauczę się, będę mógł). Ale gdy zrobimy :

Nauczę się francuskiego, abym mógł rozmawiać z Francuzami.

FAKT + CEL

Zmiana niepozorna, ale gramatyka polska ją niezawodnie odnotowuję. Nadal mową wybiegamy w przyszłość (wszakże cel może zostać osiągnięty dopiero po nauczeniu się francuskiego, a to przynajmniej ze 2 tygodnie trwa), a forma drugiego orzeczenia z czasu przyszłego będę mógł przeszła na czas przeszły mógł. Mimo, że to nadal chodzi o przyszłość. Coś jest tu dziwnego. We francuskim tę dziwną reakcję gramatyki na potencjalne niepewne sytuacje z przyszłości nazywamy trybem Subjonctif.

Powyższe zdania we francuskim wyglądałyby następująco :

J’apprendrai le français, et ainsi je pourrai parler aux Français.

J’apprendrai le français, afin que je puisse parler aux Français.

Podobnie jak w przypadku bardziej klasycznych, zdań złożonych z subjonctif, tak również i tutaj czasem mamy do czynienia z “ne expletif“, czyli tzw negacją ozdobną (kolumna N/E w tabeli).

  1. Jak wygląda odmiana?
  2. Po jakich określeniach jest on wymagany?
  3. Da się to cholerstwo ominąć?
  4. Koniunkcje z subjonctif
  5. Subjonctif z przymiotnikami w stopniu najwyższym
  6. Styk subjonctif i trybu rozkazującego